ای عیسی! تا کی چشم به راه باشم و پی گیری کنم و مردم به سوی من باز نگردند

عشق غیور است و هر غیری را به آتش می کشد  اما آن کس که از پایین می نگرد و در چاه ظلمانی نفس

خویش محبوس است چگونه میتواند از عظمت،درخشش و گرمای آفتاب بگوید؟

این دفتر نیز به پایان می رسد و حکایت عشق هم چنان باقی است.

این صاعقه آسمانی هر روز دلی دیگر را ویران می کند،این شعله محبت هر روز در خرمن پروانه ای دیگر زبانه می

کشد و این دریای خروشان هر روز غرقه ای دیگر می طلبد.

شاید هم روزی نام تو را صدا کنند!

شاید نام تو هم در میان اسیران کمند آن کمان ابرو پیدا شود!

منتظر صدایش هستی؟؟!

                          از آن سوی خورشید،از آن سمت دریا

                                       صدایم کن صدایم کن

                                            تو لبخند سرخی،پس از شام یلدا

                                                       از این تیرگی ها،رهایم کن

پس گوش کن:

شاید نام تو را هم در میان خلوتیان آسمان فریاد کنند.

شاید تو را هم به آن قدح پر شراب دعوت کنند.

شاید تو را هم به میهمانی دوست بخوانند.

راستی!

                          خود را آماده کرده ای؟

                          آستین را بالا زده ای؟

                        قدم هایت را مردانه برداشته ای؟

شاید همین امروز...

شاید همین امشب ...

و حیف است!

اگر آن لحظه مقدس بیاید و صدایت کنند اما تو در خواب باشی!

      و خداوند هم چنان منتظر توست

         و آن موعود مهربان ، دستگیر تو

                          و ما همگی چشم براهش...

و اکر صدایش را شنیدی ،

                       یاد آر از این غبار یاد آر!

            ساقی بده پیمانه ای زان می که بی خویشم کند

                    بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند

                  سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا

                وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند