راه دل راه ذات است.محبت یعنی راه ذات،راه دل.از گِل که گذشتی دل است.به دل که دچار شدی گِل کنار

می رود.یا گِل است یا دل.گِل یعنی بیرون و ظاهر،یعنی دنیا،یعنی ریاست و طمع،یعنی جمالهای

مادی.شیعیان و دوستان اهل بیت هم گِل دارند هم دل.گاهی به گِل می افتند . گاهی به دل.از بچگی در

دلند.از گِل می گذرند.هر وقت گِل "دنیا" اذیتشان کرد دل را غنیمت می شمارند.انجا ذکر و

یاد خداست.دنیا گِل است.می بینید انسانهای متّقی و پاک چقدر احتیاط می کنند.هر کجا می روند

"بسم الله" می گویند،ذکر خدا می کنند تا نانی به دست آورند.آنها که نیت بزرگتر دارند فکر نان و آب

خودشان نیستند.دست یگران را می گیرند که از گِل بیرون بکشند.آن هم خطرناک است.می گفت:رفتم

دست او را بگیرم بالا بکشم او مرا هم به پایین کشید.ان شاالله یک دست شما به دست محمد و آل

محمد(صلی الله علیه و آله) باشد و یک دست هم برای گرفتن دست خلق خدا.خداوند دو دست به انسان

داده است برای قوت گرفتن و قوت دادن،پول گرفتن و پول دادن،نان گرفتن و نان دادن.یعنی با یک دست

بگیر و با یک دست بده.در وقت دعا هم با یک دست بیر و با دست دیگر به پدر و مادر و اقوام و گذشتگان

بده.

از بیانات مرحوم حاج محمد اسماعیل دولابی

                                                                             روحش شاد ..